سلام بر همه مهربانانم، يكي از كارهاي گذشته را

   دوباره در اينجا گذارده ام ، خواهيد بخشيد مرا،كه خود

      از تكرار خيلي مكدرمي شوم و آزرده  اما ....مي خواهم

          سطر سطرابياتم را به نيكوانه نقدهاي صادقانه تان مزين

                 سازم كه بس دوستتان  مي دارم، خيلي.

                                               يا علي          

 مي كشد  در مقابل چشمت ....نرده هاي غرور...قد... روزی

 راه را بر تو آب مي بندد....آب را بر تو راه ....سد... روزي

 تا ته گرگ وميش چشمانم .....گوسفندي اگر شوي ... حتي

 او تورا مثل گلّه مي د رّد .....مي رسد روز هاي بد ...روزي

چشم هايم اگر چه ميوه نداد ، تو.... ولي اضطرابِ بادامي

 تلخ تر مي تكانيم امروز...تلخ تر... هي ....سبد سبد روزي

شعر هاي مرا كه...محزوني  ، واژه هاي  مرا كه... بي تابي

 مي رسد نسل پاك اجدادم ، به نكيسا... به بار بد... روزي

                                   ***

ماه را مي تكانم از پر خويش ...نه نمي خواهمش،نمي خواهم

 گر چه درياي چشم هاي تورا،مي نشانده به جزر ومد روزي

                                    ***

 چه خيابان گيج و تب داري ، هي مرا چرخ مي دهد در خود

 ردّ پاي  مرا  به  نقاشي ، شكلِ  تشديد... مي كشد .... روزي

آه  اين  زندگانِ   نا مرئي  - مردگانِ درست ساعتِ  د ه ....

من تو را چون هميشه بيدارم ،آه... ما مردگان ...جسد...روزي

                                     ***

 از تو مأ يوس مي شود روزي ، شعر هاي به طور كلّيِ من ......

 شعر هاي به طور كلّي من ..... از تو مأ يوس  مي شود روزي

                                     ***

من دعا مي كنم كه چشمانت ...خوابت آرام ...خوابم ...آشفته

 تو دعا كن مرا كه خيلي دور....زودتر... زودتر.... شود روزي

                                             فا طمه تفقدي

من از كوچه هاي پرستو گذشتم تا به تو

 رسيدم بر سر راهم جاده جاده پنجره بود

گشوده به سمت نور وحجم پيراهنم از

 جرعه هاي ماه پر مي شد.

شرح زمهرير چه سخت است وقتي از

 روح يك كوير سر بر مي كشد.

اي تابناك ترين شعر خدا

كجاست كبودناي بازوانت؟آنجا كه سر آغاز

 صبر است آنجا كه نام گنجشك ها تكيه به

 چشمانت مي دهند وخش خش پژمردگي

 زير گام هاي باد از ياد مي رود.

 مرا تا باغ هاي نور گسترده مي شوي ، تا

 كرانه هاي انگور، بانو!

                                فاطمه تفقدی

درخت باش ومرا٬ جنگلي دوباره بكش

مرا٬ شبيه به امواج بي كناره بكش

من... آسمان خودت را٬ به رنگ آبي كن

خود تو٬ ماه شو و...آن وسط٬ ستاره بكش

ويا... به ميل خودت٬ آسمان داغ مرا

 سياه رنگ بپوشان، هزار... پاره بكش

حقيقت دل ما را٬  كسي نمي فهمد

مرا شبيه به تشبيه واستعاره بكش

اگر كه ابر شدي٬ چشم هاي خيسم را

به بارشت بنشان...بارشي هماره... بكش

اگر كه سنگ شدي٬ شيشه ی مرا بشكن

مرا به شكل پريشاني ات... شراره بكش

مرا٬ شبيه به ماهي حوض كوچكتان...

در آبهاي خودت٬ غرق در نظاره بكش

                ¤¤¤¤

 دلم گرفته وباران گرفته است مرا

دل مرا پس از اين سرد وبد قواره بكش

مرا درخت، از اين پس ...كوير ...نه...دريا

از اين بعد... مرا... نقش بي شماره بكش

مرا به نقش خودت طرح كن ،به روشن عشق

مرا٬ به رنگ هر آنچه پديد واره.... بكش

غزل٬ حقيقت درك تو را٬ چه كوتاه است

مجاز چشم خودت را٬ به چار پاره بكش

                   ¤¤¤¤

دلم گرفته و

                باران

                          گرفته است مرا

بیا مرا پس از این....

                       پاک کن                  

                               دوباره بکش

                                                 فاطمه تفقدی

اين هم دو شعر تقريبا قديمي تقديم به

 همه عزيزانم

(1)

تا روبرويم نشستي اي سايه بي نيازي

خورشيد ما دست بر داشت از مشرق تركتازي

من آسمانت شدم تا با كارواني پرستو...

تصوير پرواز ها را روي هوايم بسازي

من آسمانت شدم تا با صد هزاران پرنده

سمت كران هاي آبي سمت بهارم بتازي

اما نشد يك سبد از آوازهايت بچينم

ما را زهم دور كردند مثل دو خط موازي

اي بهترين سايه روشن در قاب هاي دل من

عشق است تسكين روحم هر چند عشق مجازي

شادي حرام نگاهم وقتي كه لبريز دردي

وقتي به غم هاي نابت جان مرا مي گدازي

اي كاش باران بگيرد بر اين كوير سترون

برحجم اين وحشتي كه ما را گرفته به بازي

سخت است تاريكي دل اي كاروان يك دو منزل

بايد بخوانم به سمت آيينه هايت نمازي

(2)

 سرو زيبا شده از شكل خراميدن تو

شعله پر مي كشد از شيوه خنديدن تو

پشت اين پنجره ها سايه بي خوابي من

به دعا با تو نشسته ،به پرستيدن تو

پر شعرم همه شب،گرچه بساطم خالي ست

همه دارو ندار دل من ديدن تو

آفتابم ! نکند نور تو کمتر بشود

ابر ها باز بيايند به دزديدن تو

بايد اين آينه ها را بتكانم از شب

شعله روشن كنم از جلوه خنديدن تو

تو بيايي وبه داد دل شعرم برسي

عشق زيبا شود از جاذبه ديدن تو

                             فاطمه تفقدي

                بسیار دوست می دارم دوستان عزیز وتوانمندم

              را هر آن گاه که اینجا  شعری می گذارم با خبر

              سازم،اما مدتی نخواهم توانست خوبانم  را در

              این خصوص  خبر رسانم،امیدکه این ناتوانستن،

               سهل انگاری از ا ین سوی قلمداد نگردد ومن باز

               هم چونان  گذشته از نظرات پر فایده و ارزشمند

                دوستان همدلم،بهره برم.

                                                    یا علی

     (۱)

            تمام ارابه ها به تو

                ختم مي شود

تمام دالان هاي تاريك

 و مورچگاني كه

تابستان

براي جمع آوري آذوقه شان

 كم آمده است

  ومورچگاني كه

سال هاست لگد شده اند

 ومورچگاني كه سال هاست

 لگد مي شوند

 ***

 من از ازدحام تو بالا مي روم

اما هميشه

 اوجی

 براي من هست

                   روي قله هايي كه

                                 از برف تهي ست

                     وبهار كولاك مي كند

             آنجا

     ***

 تومرا

 از بلند ترين قله ها

                          مي فهمي

 حتي روز هايي

                  كه زمستان

                در ستيغت يخ زده باشد

                      حتي

                                       در شكوفه باران تنت

 حتي روزي كه0000

                تمام پرندگان

               روي صدايت تخم مي گذارند

 وروز هايي كه تو

                      مرا

                      يخ مي زني

و روز هايي كه من

                  تو را

             بالا مي آورم

  ***

 ابليس حسادت كوتاهي ست

         به سر انگشتانت

  در ابتداي خلقت 000

              در ابتداي حوا000

                             در ابتداي آدم000

  ***

   تمام ارابه ها به تو0000

(۲) 

  هلهله هاي بن بست

          وكلاغهايي كه ترانه هايت را 

                            در باد ها گم كردند

من انتشار چشمهاي توام

          روي ريجه هاي رخت

                وقتي كه باد ها تكانت نمي دهند

                          ***

من انتشار توام

روي تمام رودخانه هاي بي نام

روي تمام بانوج هايي 

                  كه

                     نوزادگي ات را تكان نداده اند

                         ***

مرا به خاطر نمي آوري

               گوئي هميشه چنين است

.....ترا به خاطر نمي آورند

        گوئي هميشه همينگونه است

(۳) 

ترا به خاطر مي آورم

   من احتمال توام

رد پايت را هيچ كلاغي به منقار

                       نخواهد گرفت

                  ***

گوشه اي از تنهايي خودت

         درخت شو

    هيچكس ترا لگد نخواهد زد

                 ***

آواز هاي واپسينت را

                به من بسپار

                ***

                 فردا بدون شك

                    از ناودان ها

                          پرنده بر زمين

                                   مي چكد

(۴)

 از گستره آفتابم مي گذرند

            به خاموشي و پاور چين

نه زخم هزار ستاره

      درچشمان شبانه شان

                     غريو بر مي كشد

                                        نه.....

                   ***

اشباح سهمگين

  به گياه سوگند مي خورند

ونيايش هاي تو

       به تاراج مي رود

                  ***

                 آه اي ايمان هاي كرخت!

                           ايمان هاي كرخت!

(۵)

باراني از غزل

           پرده را كنار مي زند

دست هايم را

 به بدرقه تو

در فضا قاب مي كنم

               وشعري سرخ

                     در كنار من جريان مي گيرد

                                          فاطمه تفقدي