بسیار دوست می دارم دوستان عزیز وتوانمندم

              را هر آن گاه که اینجا  شعری می گذارم با خبر

              سازم،اما مدتی نخواهم توانست خوبانم  را در

              این خصوص  خبر رسانم،امیدکه این ناتوانستن،

               سهل انگاری از ا ین سوی قلمداد نگردد ومن باز

               هم چونان  گذشته از نظرات پر فایده و ارزشمند

                دوستان همدلم،بهره برم.

                                                    یا علی

     (۱)

            تمام ارابه ها به تو

                ختم مي شود

تمام دالان هاي تاريك

 و مورچگاني كه

تابستان

براي جمع آوري آذوقه شان

 كم آمده است

  ومورچگاني كه

سال هاست لگد شده اند

 ومورچگاني كه سال هاست

 لگد مي شوند

 ***

 من از ازدحام تو بالا مي روم

اما هميشه

 اوجی

 براي من هست

                   روي قله هايي كه

                                 از برف تهي ست

                     وبهار كولاك مي كند

             آنجا

     ***

 تومرا

 از بلند ترين قله ها

                          مي فهمي

 حتي روز هايي

                  كه زمستان

                در ستيغت يخ زده باشد

                      حتي

                                       در شكوفه باران تنت

 حتي روزي كه0000

                تمام پرندگان

               روي صدايت تخم مي گذارند

 وروز هايي كه تو

                      مرا

                      يخ مي زني

و روز هايي كه من

                  تو را

             بالا مي آورم

  ***

 ابليس حسادت كوتاهي ست

         به سر انگشتانت

  در ابتداي خلقت 000

              در ابتداي حوا000

                             در ابتداي آدم000

  ***

   تمام ارابه ها به تو0000

(۲) 

  هلهله هاي بن بست

          وكلاغهايي كه ترانه هايت را 

                            در باد ها گم كردند

من انتشار چشمهاي توام

          روي ريجه هاي رخت

                وقتي كه باد ها تكانت نمي دهند

                          ***

من انتشار توام

روي تمام رودخانه هاي بي نام

روي تمام بانوج هايي 

                  كه

                     نوزادگي ات را تكان نداده اند

                         ***

مرا به خاطر نمي آوري

               گوئي هميشه چنين است

.....ترا به خاطر نمي آورند

        گوئي هميشه همينگونه است

(۳) 

ترا به خاطر مي آورم

   من احتمال توام

رد پايت را هيچ كلاغي به منقار

                       نخواهد گرفت

                  ***

گوشه اي از تنهايي خودت

         درخت شو

    هيچكس ترا لگد نخواهد زد

                 ***

آواز هاي واپسينت را

                به من بسپار

                ***

                 فردا بدون شك

                    از ناودان ها

                          پرنده بر زمين

                                   مي چكد

(۴)

 از گستره آفتابم مي گذرند

            به خاموشي و پاور چين

نه زخم هزار ستاره

      درچشمان شبانه شان

                     غريو بر مي كشد

                                        نه.....

                   ***

اشباح سهمگين

  به گياه سوگند مي خورند

ونيايش هاي تو

       به تاراج مي رود

                  ***

                 آه اي ايمان هاي كرخت!

                           ايمان هاي كرخت!

(۵)

باراني از غزل

           پرده را كنار مي زند

دست هايم را

 به بدرقه تو

در فضا قاب مي كنم

               وشعري سرخ

                     در كنار من جريان مي گيرد

                                          فاطمه تفقدي