كتيبه سلوك(شعر- نثر-مقاله)

به چاه هابكشان آسمان هفتم را....

katibeye-solook — Fri, 19 Sep 2008 12:21:48 GMT

به درد هاي مولا يم علي (ع)

از زبان ساليان سالخورده پيشين

(۱)

ببار اي نفست موج وغم٬ تلاطم را

به چاه ها بكشان٬آسمان هفتم را

كجاست تا برساند دودست آبي تو

به كوچه هاي پر از فقر ٬نان وگندم را؟

كجاست آنكه بخواند براي غربت عشق

شبانه گريه شود درد هاي مردم را

درون چاه بنالد از اين همه اضداد

دوباره نقش زند در زمين تفاهم را

يقين كند كه(( يكي هست وهيچ نيست جز او))

ومحو سازد از انديشه ها ٬توهم را

بيا عزيز ترين ! مويه هايمان كم نيست

بخوان ٬دوباره بياموزمان ترنم را

بيا وغربت ما را٬ شكوفه باران كن

به چهره ها بنشان٬ لحظه اي تبسم را

فرشتگان مقرب هنوز مي كاوند....

براي فهم دلت آسمان هفتم را

(۲)

سجاده وستاره شدن ...شوق آسمان

همراهي فرشته وفوج كبوتران

هرگز نخواستند بفهمند عشق را

در لابلاي بغض غريب تو مهربان!

دستان پينه بسته تو٬ شرم كوفه بود

آن ناله هاي تلخ ٬كه در چاه شد نهان

وقتي دلت هواي سفر كرد پرزدي...

هرچند گفت خاك: نرو٬ پيش مان بمان

مولا !چگونه پربزنم تا هواي تو ؟

با بال هاي خيس وشكسته نمي توان

امشب پر است خلوت من !از عبور تو

امشب پرم از آبي نام تو آسمان!

نذر مرا قبول كن اي اوج سرنوشت!

نذر مرا قبول كن اي شوق بيكران!

فاطمه تفقدي

یک مشت رمضان بر رخوتم پاشیده ای

katibeye-solook — Wed, 17 Sep 2008 12:31:48 GMT

تراکم تو را مهمان شده ام٬ برهوت خودم را ٬یک مشت رمضان

بررخوتم پاشیده ای تا به پهنه تمام افق هایت سرگردانی ام را زلال

شوم ٬سرگرانی ام را ....

تا آداب داغ را به تطهیری سترگ تا قیامت قامتت برتابم ٬تا از خویش فرو

بریزم وتو را جرعه جرعه هر افطار بنوشم٬

تا زنجیرهای عریان دست وپا گیر مرا حلقه حلقه رها کند

وتعلقات... تعلقات دامنگیر..... که چونان چوبه ای

مرا به خود آویخته ست.....

مهمان توام که رهایم کنی از این گناه های موافق...از این بهارهای

مجازی...از این ایمان های کاغذی...از این خاکدان های ابتذال...رهایم

کنی در من ...رهایم کنی از من ....وبگذاری پروبالم به رقص آید

تا ملکوت٬ از این همه تفاخری که انسان راتا پایین نشینی های خود

سترون کرده است......

زبان گزافه هایم را٬ ببخشای....

((ببخشای بر من اگر ارغوان را

نفهمیده چیدم))

فاطمه تفقدی

این همه رد پا را....

katibeye-solook — Sun, 24 Aug 2008 21:10:48 GMT

..... وانتظار بهاري ست پلاسيده

وقتي بادهاي جهان

نام تو را ايستاده اند

وماه......

تورا در گيسوان شب.....

تاب مي خورد

ومن.....

پشت چراغ قرمز خود ايستاده ام

واين همه رد پا را له مي شوم

***

وانتظار تابستاني ست دم كرده

وقتي نام تو را

زمستان چمداني بسته ست

تا قله هاي دور دستي كه.....

هيچ چراغ قرمزي نيست آنجا....

سنگلاخ ها......

سنگلاخ ها....

وپاهايي فرسوده من

وراه هايي پيموده تو...

و.....

بادهاي جهان .....

باد هاي جهان....

وچراغ هاي قرمز را......

وچراغ هاي سبز....

وگرنه مارا باد

با خود خواهد برد

فاطمه تفقدي

الهام امين

katibeye-solook — Mon, 21 Jul 2008 00:19:48 GMT

گريزي نيست از امواج ،به دريايي كه دچارش هستيم،به

طوفاني كه دچارش هستيم،به شرحه شرحه اشتياقي كه

دچارش هستيم،درآواي سينه سوز شرح درد فراق،فراقي كه ما

را از سيب تارانده است تا آفاق غم انگيزي دامنگير اين خاك ،

رهيده از افلاك......فروديني پرسه هاي زميني وخوشباشي دوري

از اقليم هاي هزارويكشب تا فراموشكاري بال هايي كه ما راتا

زمين تا خاك تا دوري از افلاك بدرقه شدند.

بيتوته كرده ام اين روزها شعر را وعذاب هاي كوچكي كه هر روز

گيسوانم را مي بافد وبرايم از فصل هاي مجهولي مي گويد كه

پاييز هاي حتمي را از جانم بركند،شرجي هايي كه جنونم را

هميشه آبستن است ،جنون هايي كه هميشه مرا آبستن است،

تاوان هايي كه گناه هاي نكرده انسان را آبستن است......انسان....انسان ....انسان....!

چرا هميشه تو را تير مي كشد رگهاي من؟چرا هميشه تو را رگ

مي زند تيرهاي من؟

چرا هميشه فكر مي كنم هبوط لياقت تو نبوده است ؟ اين سهم چه

سنگين است تو را ، چه سهمگين است پرنده را ،درخت را ،كه

خدامي خواست تنها نباشي ،به تاراندن اندوه از خويش.

پلك هاي خيسم شراره مي كشدوچه دردي ست اين غربت....لب

تنهايي ام بايست، مرا نگاه كن ،من عصاره عصيان توام ،من

عصاره ي توام به عصيان.....مرا لب پر بزن .....مرا تا خوان

هشتم اين درد،هذيان شو،مرا هذيان شو كه تبي آتشزاد را به

گرده دارم .....اي اندوه من....

اي سيال من....اي....

خسرو شكيبايي وسوگش وهنرمندي اش، همه ما را تسليت باد،

روحش مسرور در فراسوها.

واما.........

الهام امين به زلالي آب و آينه ،به تبركي ماه در توي هاي

دست نخورده ي آسمان،پاشيده هر روز بر بي گناهي گل ها،

با غيرتي شگفت در صداي زلالش .

سال هاست كه شاعر است به دردها و بي قراري هايي كه هر

شاعررا بايسته است و اورا نيز شايسته است.

او چشم هايش را با خاشاك معاوضه نمي كند وشاعري ست كه در

بستر خورشيدي اش مانده است،نه جشنواره ها راهش را به

بيراهه مي برند، نه او جشنواره ها را در مقصد متعالي اش

مي نشاند.

الهام امين آزاد است ودر بيغوله هيچ نام وناني پرسه نمي زند ،

آنگاه كه به حق بايد بگويد ،صدايش بلند تر از همه است

وبي تاب تراز بقيه وجز آب حق آتشش را نخواهد كه فرو بنشاند.

حق گويي الهام امين آنجا كه بايسته است از طما نينه هاي نابجاي

زنانگي به دور است وشيرانگي را در خاطر مي آورد.

گمانم بر آنست كه از خاكدان هاي تماشا بر گذشته است وشهپر

پروازش اوج ها را مي طلبد.

نمي توانم از صداي اهورايي اش بگذرم كه بي قراري به جان

مي اندازد ودل را تا زادگاه نيستاني اش در خويش مي فشارد

و براي لحظاتي دير ياب تا اصل خويش مي برد تا باز جستن

روزگار وصل خويش............

هركسي كاو دور ماند از اصل خويش

باز جويد روزگار وصل خويش

او نالش صداهاي محزوني ست كه گمكرده خويشند.او تكرار

آدمي ست در معصوميت جدا مانده ي خويش،آنگاه كه آسمان

حنجره اش را سرمي سايد وگرداب در پژواك روحاني اش به

انتحار مي رسد، او شوريده است وشوريدگي اش در ملاحت

ابياتش وفراواني اشعارش گوياست.

گاه آرزو مي كنم كاش مي شد صداي جويباري اش را ،

همگان به تكرار بشنوندوزمزمه هايش فارغ كند

مردابي هايمان را.......

او را شايد خيلي ها بشناسند اما از كارهايش بسيار گمنام تر

است،در روزگاري كه در هر جشنواره وهمايش وشب شعر

گاه يك غزل تكيده را ،بيش از فراواني وگاه بيش از سي بار

مي شنوي ......اشعار الهام امين خيلي غريب مانده اند كه گاه

حتي به يكبار هم آنها را با صداي گاه گاه خودش نمي شنوي.

وچه غم انگيز است كه شهرت شاعران امروز در بسياري

خواندنشان است ،نه در گمنامي پر فضيلت شان.

شاعراني را مي شناسم كه در دفاتر شعرشان تنها ده شعر

داشتند وآن ده شعر را در مشهد وتهران واصفهان وشيراز وقم

و.......سراسر ايران به تكرار خوانده بودند وبار شهرت را در

كوله بار خويش به اينسوي وآنسوي مي كشيدند بي آنكه يك لحظه

درنگ كنندو نفس تازه كنند وخسته باشند ونفسشان به حزن

اين ناهمگوني بار زياده ،به اندكي خم گردد ،به اندكي....

شرمنده باشد.

الهام امين فارغ التحصيل كارشناسي ارشد رشته ي مطالعات

منطقه اي خاور ميانه ازدانشكده ي روابط بين الملل وزارت

خارجه است .

او اكنون در صدا وسيما سردبير خبر است و مجموعه ي

شعرش با عنوان شالي از شكوفه كه شامل :غزل ،مثنوي،

چهارپاره ورباعي ست در حال چاپ است.

موضوع پايان نامه كارشناسي ارشد اودر باره ي نقش

اعراب اهل سنت در آينده ي تحولات عراق و تاثير آن بر

امنيت ملي ايران است.

پايان نامه ي ايشان نيز زير چاپ است باعنوان:حاكمان در سايه.

براي او مناره هاي كبوتر را آرزو مي كنم

در دسته دسته هاي پرواز اوج سايش.

براي او بي كراني را آرزو مي كنم ، وماهي را كه در كمين

گيسوانش بر نشسته باشد وعطشي كه پيچك وار خداي را

ازملكوت برايش بچيند.

آدرس وبلاگ ايشان در پيوندهاي من موجود است، قاف او

ميهمان خواه است، شما نيكوان را به خانه اش مي خوانم.

واينهم چند سرودگان زيبا از الهام امين :

(1)

نگاه كن

دختران آسمان

با دامن هاي نقره كار

به شاد باش غزل خواني ماه

دف مي زنند

مي رقصند

اينقدر نگو شاعر نيستم

بيتي بخند

تمام دختران زمين

شاعر

مي شوند

تمام دختران زمين

سماع

مي كنند

(2)

از چشم هايت به من ببخش

من همه شاعريم را

به آتش مي كشم

وشرط مي بندم

يك دوبيتي از چشم هايت

خاكسترم را

بابا طاهر مي كند

(3)

اطلسي هاي نگاه شاعري پژمرد

باد آمد ،خنده اش را چيد،با خود برد

آسمان غمگين ترين شعر خودش را خواند

آسمان سنگين ترين بغض خودش را خورد

باغ در آشوب توفان از شكفتن ماند

تا گسست از هم تمام شاخه هاي ترد

شاعري در هاي و هوي شهر تنها زيست

شاعري در هاي و هوي شهر تنها مرد

زير باران ،زير پاي عابران در باد

برگ هاي دفتر شعري ورق مي خورد

(4)

به مولايم علي بن موسي الرضا

نوری دمید برف شب کوچه آب شد

بادی وزید سقف زمستان خراب شد

دست زمین به دامن هفت آسمان رسید

باران گرفت و دست دعا مستجاب شد

باران گرفت و گل به تن خاک جامه دوخت

باران گرفت و قطره به قطره گلاب شد

مردی میان آینه ها جلوه کرد و بعد

آیینه در حرارت عشقش مذاب شد

صد باغ از ترنم نامش به گل نشست

انگور در پیاله چشمش شراب شد

برخیز صبح هشتم عالم طلوع كرد

دستی بکش به پنجره ها آفتاب شد

الهام امين

من تو را چون هميشه بيدارم.....

katibeye-solook — Sat, 14 Jun 2008 23:15:48 GMT

سلام بر همه مهربانانم، يكي از كارهاي گذشته را

دوباره در اينجا گذارده ام ، خواهيد بخشيد مرا،كه خود

از تكرار خيلي مكدرمي شوم و آزرده اما ....مي خواهم

سطر سطرابياتم را به نيكوانه نقدهاي صادقانه تان مزين

سازم كه بس دوستتان مي دارم، خيلي.

يا علي

مي كشد در مقابل چشمت ....نرده هاي غرور...قد... روزی

راه را بر تو آب مي بندد....آب را بر تو راه ....سد... روزي

تا ته گرگ وميش چشمانم .....گوسفندي اگر شوي ... حتي

او تورا مثل گلّه مي د رّد .....مي رسد روز هاي بد ...روزي

چشم هايم اگر چه ميوه نداد ، تو.... ولي اضطرابِ بادامي

تلخ تر مي تكانيم امروز...تلخ تر... هي ....سبد سبد روزي

شعر هاي مرا كه...محزوني ، واژه هاي مرا كه... بي تابي

مي رسد نسل پاك اجدادم ، به نكيسا... به بار بد... روزي

***

ماه را مي تكانم از پر خويش ...نه نمي خواهمش،نمي خواهم

گر چه درياي چشم هاي تورا،مي نشانده به جزر ومد روزي

***

چه خيابان گيج و تب داري ، هي مرا چرخ مي دهد در خود

ردّ پاي مرا به نقاشي ، شكلِ تشديد... مي كشد .... روزي

آه اين زندگانِ نا مرئي - مردگانِ درست ساعتِ د ه ....

من تو را چون هميشه بيدارم ،آه... ما مردگان ...جسد...روزي

***

از تو مأ يوس مي شود روزي ، شعر هاي به طور كلّيِ من ......

شعر هاي به طور كلّي من ..... از تو مأ يوس مي شود روزي

***

من دعا مي كنم كه چشمانت ...خوابت آرام ...خوابم ...آشفته

تو دعا كن مرا كه خيلي دور....زودتر... زودتر.... شود روزي

فا طمه تفقدي

کجاست کبود نای بازوانت بانو؟

katibeye-solook — Fri, 06 Jun 2008 22:14:48 GMT

من از كوچه هاي پرستو گذشتم تا به تو

رسيدم بر سر راهم جاده جاده پنجره بود

گشوده به سمت نور وحجم پيراهنم از

جرعه هاي ماه پر مي شد.

شرح زمهرير چه سخت است وقتي از

روح يك كوير سر بر مي كشد.

اي تابناك ترين شعر خدا

كجاست كبودناي بازوانت؟آنجا كه سر آغاز

صبر است آنجا كه نام گنجشك ها تكيه به

چشمانت مي دهند وخش خش پژمردگي

زير گام هاي باد از ياد مي رود.

مرا تا باغ هاي نور گسترده مي شوي ، تا

كرانه هاي انگور، بانو!

فاطمه تفقدی